تو را من چشم در راهم.....

وقت رفتن نمیخوام ببینمت

میدونم ببینمت  کم میارم

اگه یک لحظه فقط نگام کنی

دلمو پشت سرم جا میزارم

اگه خونسرد نگام به دل نگیر

دل تو یه روز ازم خسته میشه

اگه اسمو فقط صدا کنی

راه رفتن واسه من بسته میشه

وقت رفتن نباید گریه کنی

اینجوری دلم برات تنگ نمیشه

میدو.نم هرجای دنیا که  باشم

تو دلم عشق تو کمرنگ نمیشه

اگه خونسرد نگام به دل نگیر

دل تو یه روز ازم خسته میشه

اگه اسممو فقط صداکنی

 راه رفتن واسه من بسته میشه

وقت رفتن نمی خوام ببینمت

میدونم ببینمت کم میارم

اگه یک لحظه فقط نگام کنی

دلمو پشت سرم جا میزلرم

اگه خونسرد نگام به دل نگیر 

 دل تو یه روز ازم خسته میشه

اگه اسممو فقط صدا کنی

راه رفتن واسه من بسته میشه

وقت رفتن  نباید گریه کنی

 اینجوری دلم برات تنگ نمیشه

 میدو.نم هرجای دنیا که  باشم

تو دلم عشق تو کمرنگ نمیشه

اگه خونسرد نگام به دل نگیر

دل تو یه روز ازم خسته میشه

اگه اسممو فقط صداکنی

 راه رفتن واسه من بسته میشه

روی آن شیشه تبدار تو را "ها " کردم

اسم زیبای تو را با نفسم جا کردم

 حرف با برف زدم سوز زمستانی را با بخار نفسم وصل به گرما کردم

شیشه بد جور دلش ابری و بارانی شد

شیشه را یک شبه تبدیل به دریا کردم

عرقی سرد به پیشانی آن شیشه نشست تا به امید ورود تو دهان وا کردم

در هوای نفسم گم شده بودی ای عشق

 با سر انگشت تو را گشتم و پیدا کردم

با سر انگشت کشیدم به دلش عکش تو را عکس زیبای تو را سیر تماشا کردم

 و به عشق تو "فرآیند تنفس" را هم "جذب اکسیژن چشمان تو" معنا کردم

 باز با باز دمی اسم تو بر شیشه نشست

 من دمم را به امید تو مسیحا کردم

پنجره دفترم امروز شد و شیشه غزل

و من امروز به این شیشه تو را "ها" کردم

آنقدر آه کشیدم که تو این شعر شدی

 جای هر واژه ، نفس پشت نفس جا کردم...

گفتي که به احترام دل باران باش،

 باران شدم و به روي گل باريدم

گفتي که ببوس روي نيلوفر را،

از عشق تو گونه هاي او بوسيدم

گفتي که براي باغ دل پيچک باش ،

بر ياسمن نگاه تو پيچيدم

 گفتي که براي لحظه اي دريا شو،

 دريا شدم و تو را به ساحل ديدم

گفتي که بيا و لحظه اي مجنون باش ،

مجنون شدم و ز دوريت ناليدم

گفتي که بيا و از وفايت بگذر ،

 از لهجه ي بي وفاييت رنجيدم

گفتم که بهانه ات برايم کافيست،

 معناي لطيف عشق را فهميدم......

معجزه در تبلور نگاه توست

 در اوج يك نشكفتن در ظهور يك شكفتن

 معجزه به ساده ترين ها بسنده كردن است

 معجزه پيچيده كردن زندگي نيست پيچيده كردن نگاه تو به زندگيست

معجزه در دامن حقيقت‌‌،طبيعت ناباورانه را به نقش كشيدن است

معجزه،معجزه نيست

تا زماني كه باورش نكني معجزه همان عشق است .

همان باور است،

همان به او رسيدن است....

من چه می دانستم هیبت باد زمستانی هست

من چه می دانستم سبزه می پژمرد

 از بی آبی سبزه یخ می زند از سردی دی

 من چه می دانستم دل هر کس دل نیست

قلبها ز آهن و سنگ قلبها بی خبر از عاطفه اند

 از دلم رست گیاهی سرسبز سر برآورد

 درختی شد

 نیرو بگرفت

برگ بر گردون سود این گیاه سرسبز

 این بر آورده درخت اندوه حاصل مهر تو بود

و چه رویاهایی که تبه گشت و گذشت

و چه پیوند صمیمیتها که به آسانی یک رشته گسست

 چه امیدی ، چه امید ؟

آب از دیار دریا
با مهر مادرانه
اهنگ خاک می کرد
برگرد خاک می گشت
گرد ملال او را
از چهره پاک می کرد
از خاکیان ندانم
ساحل به او چه می گفت
کان موج نازپرورد
سر را به سنگ می زد
خود را هلاک می کرد

روزها آمدند و رفتند

اما تو را ندیدم

صبح حال و هوای تو را دارد غریبه!

وقتی که خسته از راه می رسی

و من بی خبر از بازگشت تو

با کوله باری از خاطره

به جاده های انتظار خیره می شوم

تا شاید تو را ببینم!!!...

من همانم که لحظه هایم را به یاد عشقم سپری میکنم

با یاد او اشک میریزم

و در کوچه دلتنگی ها نام مقدس او را فریاد میزنم

فریاد میزنم تا تمام پنجره های خاموش با فریاد من روشن شوند

و بگویند این دیوانه کیست؟

نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد

 نمي خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

 ولي آنقدر مشتاقم که از خاک گلويم سوتکي سازد

 گلويم سوتکي باشد بدست طفلکي گستاخ وبازي گوش ...

واو يک ريز وپي در پي دم گرم خموشش را در گلويم سخت بفشارد

وخواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

 بدينسان بشکند دائم سکوت مرگبارم را

 دکتر شريعتي

از بس که آسمان دلم ابریست

     
تمام خاطراتم نمناک شده است

 
نمی دانم چرا؟

 
دریا را هم که دیدم

 
به یاد تو افتادم

 
روی ماسه های ساحل نوشتم

 
اگر طاقت شنیدن داری

 
من شهامت گفتن دارم

 
دوباره به دریا نگاه کردم

 
باز برگشتم

 
این بار روی ماسه ها نوشتم

 
دوست دارم

وقتي كه ديگر نبود،

 من به بودنش نيازمند شدم ،

وقتي كه ديگر رفت،

 من به انتظار آمدنش نشستم،

 وقتي كه ديگر نمي توانست مرا دوست داشته باشد،

من او را دوست داشتم،

 وقتي او تمام كرد،

من شروع كردم ،

وقتي او تمام شد،

 من آغاز شدم ..

و چه سخت است تنها متولد شدن!!

 مثل تنها زندگي كردن است ..

مثل تنها مردن!!

دكتر شريعتي

تو به من خنديدي /

و نمي دانستي/

 من به چه دلهره از باغچه ي همسايه/

سيب را دزديدم /

 باغبان از پي من تند دويد / 

سيب را دست تو ديد /

غضب الوده به من كرد نگاه /

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك /

و تو رفتي و هنوز /

سالها هست كه در گوش من ارام ارام /

خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد ازارم/

 و من انديشه كنان /

غرق اين پندارم /

كه چرا باغچه ي كوچك ما سيب نداشت ؟

رفتنت آغاز ویرانی است

حرفش را مزن

 ابتدای یک پریشانی است

حرفش را مزن

 گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو

چشم هایم بی تو بارانی است

حرفش را مزن 

آرزو دارم که دیگر بر نگردم پیش تو

 راهمان با اینکه طولانی است 

حرفش را مزن

 دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا

 دل شکستن کار آسانی است

حرفش را مزن

خورده ای سوگند روزی عهد ما را بشکنی

 این شکستن نا مسلمانی است

حرفش را مزن

 حرف رفتن می زنی وقتی که محتاج توام

 رفتنت آغاز ویرانی است

حرفش را مزن........